Aktualności
  • Strona główna
07
01
2016

Podsumowanie spotkania

„OBYWATELE DLA AKTYWNOŚCI”
PODSUMOWANIE SPOTKANIA

09 października 2015 r.

 

Z dyrektorami szkół, nauczycielami, trenerami, instruktorami sportowymi i pasjonatami pracy z dziećmi i młodzieżą rozmawialiśmy o sporcie dzieci i młodzieży właśnie. O tym,
jakie zapisy w tym zakresie ich zdaniem powinny się znaleźć w Rekomendacjach do Kujawsko – Pomorskiego Programu Rozwoju Sportu. Nasze spotkanie rozpoczęliśmy prezentacją projektu Obywatele dla Aktywności. Następnie zaproszeni goście zaprezentowali dobre praktyki w sporcie dzieci i młodzieży. Pani Elżbieta Arbard opowiedziała o sukcesie UKS Sokół Wielkie Rychnowo, Pani Karolina Topolewska zaprezentowała Rypiński Uczniowski Klub Pływacki „Sejwal”, na koniec usłyszeliśmy kilka słów o KS Unifreeze Górzno.

Wspólnie szukaliśmy odpowiedzi na następujące pytania :

Jak uatrakcyjnić współzawodnictwo sportowe dzieci i młodzieży,
jakie są szanse i zagrożenia w tym obszarze?

– Start dzieci i młodzieży uprawiającej sport wyczynowo? Czy powinni rywalizować
we współzawodnictwie szkolnym?
Głosy w tej sprawie były różne – przeważają opinie,
że nie powinni bo „wybijają z głowy” sport dzieciom amatorsko ćwiczącym; wysokie porażki np. w koszykówce 2:102(sic!) działają demotywująco; w szkolnych zawodach kolarskich wszyscy amatorzy zostali zdublowani i wykluczeni z dalszej rywalizacji, czyli zniechęcenie zamiast pozytywnej inspiracji.

Głos przeciwny – to jedna z niewielu okazji, by sportowcy wyczynowi mogli coś zrobić dla szkoły, dlaczego ich tego pozbawiać? Dyrekcja powie „po co mi klasa sportowa” skoro nic z tego nie mamy, zabrania nam się odnosić sukcesów w sporcie szkolnym. Rozwiązanie pośrednie – mogą startować, ale nie w dyscyplinie, którą uprawiają.

– Punktomania – jest wrogiem także sportu szkolnego; dzieci zidentyfikowane jako utalentowane sportowo są eksploatowane „na okrągło” bywa tak, że grupa 10-15 uczniów startuje we wszystkich imprezach z kalendarza SZS, w których bierze udział ich Szkoła.

Coraz mniej pieniędzy na organizację szkolnych imprez sportowych – brak nagród, medali; ideałem medal/dyplom dla każdego dziecka za uczestnictwo; zawody nie mają żadnej otoczki, brak kibiców, rodzice nie oglądają swoich pociech; przeniesienie imprez na soboty niewykonalne ze względu na koszty (w tygodniu nauczyciele robią to w ramach czasu pracy, za weekend nikt nie zapłaci); niektórych szkół/samorządów nie stać na udział w rozgrywkach powiatowych.
– „Czynnik ludzki” – dyrektor rozumiejący rolę sportu będzie sprzyjał wyjazdom dzieci
na zawody, dokona zmian w planie lekcji, wykorzysta godziny „karciane” na sport;
nie wszędzie tak jest.

Rozwiązaniem mogą być interdyscyplinarne turnieje/festiwale sportu – w jednym dniu
w jednym miejscu można: pobiegać, pograć w gry zespołowe, sporty rakietowe itp.; akcent
na uczestnictwo, a nie wygraną!
Dobre praktyki :

  1. Czwartki lekkoatletyczne, może wystartować każdy, a nie najlepsi i to jest dobre;
    2. Gminne igrzyska szkolne w Kowalewie Pomorskim – gry zespołowe, LA, tenis stołowy, minus impreza trwa za długo 8 godzin, zmiana formuły;
  2. Bieg Kopernikański organizowany przez I LO w Toruniu – wszyscy uczniowie startują każdy dostaje medal za udział; również formuła otwarta mogą startować uczniowie innych szkół oraz dorośli w biegu open;
  3. W małych społecznościach – szkołach wiejskich wysoki procent udziału dzieci
    w zawodach/imprezach sportowych – do 80% wszystkich uczniów.

Jak angażować rodziców i przekonywać do aktywności fizycznej?

  • Przeprowadzać festyny rodzinne w których sport jest połączony z innymi dziedzinami,
    a zawody sportowe przeznaczone są wspólnie dla dzieci i ich rodziców.
  • Pokazać rodzicom jak to wygląda od środka. Zabrać np. delegację 3 rodziców na obóz
    i zobaczyć jak ich dzieci funkcjonują. Często okazuje się, że są one bardziej samodzielne, dbają o innych – zachowują się inaczej niż w domu.
  • Zabierać rodziców na wspólne wyjazdy. Zarówno na zwody, w których uczestniczą
    ich dzieci, ale również zorganizować wyjazd jako kibice na inne dyscypliny.
  • Inne problemy są w szkołach podstawowych a inne w gimnazjach. W sp dzieci chętniej spędzają czas z rodzicami w szkole. Są nawet przypadki, że nie ma zwolnień lekarskich. Młodzież w gimnazjach i liceach chce być już bardziej samodzielna.
  • Do prowadzenia zajęć oraz do zachęcania do bycia aktywnym musi być odpowiednia osoba.
  • Finanse ograniczają sport. Brak środków na animatorów, nauczycieli
    czy na zorganizowanie zajęć.
  • Brak wiedzy, gdzie i jak można się starać o dofinansowanie na różne przedsięwzięcia. Można też zorganizować zajęcia sportowe w sobotę, w zamian za jeden dzień wolny
    w tygodniu.
  • Wymogi dzieci, rodziców nie pokrywają się z wymogami odgórnymi.
  • Rodzice mają daną za dużą swobodę. Mogą wymagać, ingerować.
  • Należy pokazywać sukcesy sportowców w szkole, na zewnątrz i rodzicom. Sportowiec jest wizytówką i nie jest gorszy w swoich osiągnięciach od kogoś kto wygrał olimpiadę
  • Łatwiej zachęcić osoby, które w domu miały przykład.
  • Należy prowadzić lekcje pokazowe.
  • Rodzica włączyć jako współorganizatora. Nie musi odpowiadać za wszystko
    i pracować przez cały tydzień. Wystarczy 1 godzina w tygodniu. Między nich też należy rozdzielać obowiązki.
  • Nie stawiać u dzieci na zdobywanie medali. Ważna dla nich ma być zabawa
    i poznawanie innych dyscyplin. Każde dziecko ma być zwycięzcą. Jeśli są zawody i są medale dla 3 pierwszych drużyn, przygotować tez takie same dla pozostałych. Młodsze dzieci szybko się negatywnie nastawiają.
  • Należy dobrze tworzyć regulamin zawodów.
  • Nie należy zamykać się tylko na 1 dziedzinę.
  • Do dobrego „funkcjonowania” sportu musi być dobry kontakt na wielu płaszczyznach:
    >trenerdyrektornauczycielrodzic.
  • Zajęcia należy zaczynać z najmłodszymi.

Jak działają i jaka jest rola Uczniowskich Klubów Sportowych

Zasadnicza uwaga jednego z uczestników:

UKS i kluby sportowe mają inne narzędzia działania dostosowane do różnych celów. Jeżeli chcemy realizować sport w społeczności lokalnej to UKS jest dobrym rozwiązaniem. Jeśli marzymy o sporcie wyczynowym, rozwoju zawodników oraz zwycięstwach w sporcie profesjonalnym to powinniśmy założyć klub sportowy a nie UKS.

Mocne strony UKS:

  • Są pomostem między szkołą a społecznością;
  • Pozwalają przyciągać i aktywizować rodziców i dziadków (do sportu, wolontariatu
    i aktywności obywatelskiej);
  • Przyciągają pasjonatów, którzy je tworzą i prowadzą;
  • Dają możliwość dzieciom wiejskim na rozwój;
  • UKSy są blisko ludzi, zwłaszcza w społecznościach wiejskich i w małych miastach;
  • Docierają do różnych dzieci – uzdolnionych i nieuzdolnionych, dobrze i słabiej zaadaptowanych, o różnych zainteresowaniach.

UKS jest „społecznościotwóczy” – mieszkańcy się integrują wokół wydarzeń sportowych organizowanych przez UKS. Bezpieczeństwo trenujących wymaga wiedzy i troski całej społeczności, ponieważ zawodnicy jeżdżą ulicami i drogami, a więc społeczność uczy się
o nich dbać.

Słabe strony UKS:

  • Przedstawiciele UKS nie wiedzą o możliwościach pozyskiwania środków;
  • Uzdolnione sportowo dzieci z małych ośrodków, nie mają szansy na kontynuację rozwoju z powodów finansowych;
  • UKS nie mają wsparcia merytorycznego w zakresie zarządzania;
  • Brak środków na sprzęt, trenerów, stroje, wyjazdy;
  • Pieniądze pozyskane przez JST przeznaczone na wyjazdy młodych zawodników
    na mityngi, na których można sprawdzić się w rywalizacji sportowej oraz obozy szkoleniowe.

Jakie są szanse :

  • Mają możliwość korzystania z siły administracyjnej szkoły;
  • Będąc blisko społeczności lokalnych, dają szansę na docieranie do osób nieaktywnych;
  • Szansą dla UKS są powstające programy małych grantów skierowane do stowarzyszeń prostych i grup inicjatywnych (np. FIO, Równać Szanse);
  • Szansą rozwoju UKS jest zaangażowanie gwiazd sportu (np. byłych zawodników)
    i nawiązanie szerokiej współpracy, też z różnymi NGO, które mogą się dzielić wiedzą
    i kontaktami;
  • Szansą dla UKS, które działają w środowisku, gdzie jest szeroka oferta jest znalezienie swojej niszy. Podczas warsztatów padł przykład UKS, którego zawodnicy przeszli
    do innych klubów specjalizujących się w konkretnych dyscyplinach. Lider UKS zrozumiał, że jego oferta powinna być mniej specjalistyczna i być skierowana do dzieci, które chcą uprawiać sport rekreacyjnie oraz tych, dla których sport jest sposobem na adaptację
    w grupie.
  • UKS może promować miejscowość (np. jako dobre miejsce na wypoczynek rowerowy, sportowy);
  • Nie zawsze wykorzystywanym potencjałem jest fakt, że sport dzieci jest zrozumiały
    dla darczyńców.
  • Dobra infrastruktura sportowa jest szansą rozwoju UKS.
  • Szansą jest nawiązanie współpracy z dobrym klubem, który może wesprzeć trenerów UKS.

Jakie są zagrożenia ?

  • Małe zróżnicowanie źródeł przychodów;
  • Wypalenie zawodowe lidera lub zmiana jego/jej sytuacji życiowej skutkująca zaprzestaniem działania na rzecz UKS;
  • Restrykcyjne regulacje dotyczące opieki nad dziećmi. Nie są one możliwe do spełnienia
    w przypadkach UKS, np. podczas wyjazdów.
  • Trudna współpraca z gronem pedagogicznym, brak zrozumienia dla roli aktywności fizycznej w rozwoju.
  • Brak wiedzy nt. sportu pośród osób decydujący o kształcie polityk publicznych.

Jakie są dobre praktyki w UKS-ach

  • Dobre relacje pomiędzy klubem a rodzicami zawodników w klubach, którzy pomagają nie tylko finansowo, ale chociażby zapewniają transport dzieci na treningi,
    a niejednokrotnie na zawody,
  • Zatrudnianie trenera z pasją, który małymi kroczkami buduje Klub od podstaw
    i prowadzi do coraz większych postępów swoich zawodników,
  • W przypadku powstania UKS-u, zapewnienie przez osoby decyzyjne w gminie zaplecza sportowego, takiego jak: hala, basen, stadion lub inny obiekt potrzebny
    do przeprowadzenia treningu czy zawodów,
  • Organizowanie przez działaczy klubu, trenerów i zawodników imprez okolicznościowych przy okazji świąt lub festynów, na których pokazują zainteresowanym osobom, rodzicom co Klub potrafi, jak działa i co oczekuje
    od przyszłego zawodnika.
  • Wykorzystywanie wizerunku mistrza, zapraszanie na spotkania w klubie znanych twarzy ze świata sportu lub z regionu w celu zmotywowania przyszłych zawodników
    i przyszłych mistrzów do uprawiania sportu.

 

  • Zapewnianie nagrody w postaci pieniężnej jednorazowej lub w postaci stypendium. Przykład jednej szkoły, która ma określoną pulę na nagrody dla najlepszych uczniów, część pieniążków przeznacza na uczniów, którzy są wybitnie uzdolnieni sportowo,
    nie biorą udziału tylko w jednej dyscyplinie tylko np. w 2 lub 3 dyscyplinach.